Vereniging

Lustrumviering
op 10 september in Akantes Amsterdam

KLEURRIJKE ONTMOETINGEN

Ontmoeting is het kernwoord van deze bijeenkomst. Ontmoeting met vrouwen afkomstig uit andere culturen. Ontmoeting met vrouwen die lid zijn van andere vrouwenorganisaties. Ontmoeting met vrouwen uit verschillende generaties.
Wat betekenen de ontwikkelingen in Nederland voor hen? Wie zijn zij? Wie is hun rolmodel? Wat kunnen wij voor elkaar betekenen?

verslag van Joke Sebus

Een prachtige zonnige herfstdag! Het vrolijke geluid van vrouwenstemmen vulde op 10 september de ontvangstzaal va n het Vrouwenhuis Akantes aan de Nieuwe Herengracht in Amsterdam. Er was van alles te zien en te doen. In de hoek achter de ontvangsttafel draaide de film 'She' van Mama Cash, waar vrouwen uit verre landen over hun leven spraken. In een andere hoek stond een leestafel met alleraardigste geillustreerde kinderboeken, met daarnaast een tafel met informatiemateriaal van Vrouwenbelangen. We zagen met belangstelling hoe bekende Vrouwenbelangsters, na een lange reis uit een andere provincie, zich lieten masseren op een merkwaardige stoel, waarbij alle spanning uit schouders en rug verdween. Ook de redactrice van het blad werd gesignaleerd, die haar gezicht vakkundig liet opmaken door een schoonheidsspecialiste. Hoe zag ze er daarna uit? Zeer tevreden!

Pia Band en Cock Kerling bij de inschrijving

De uitgeefsters

Gekleurde ontmoetingentijdens de lunch

De massagestoel

In de Henny de Swaanzaal opende Cock Kerling deze achtste lustrumaktiviteit van Vrouwenbelangen. Dit gebeurde voor haar in een historisch gebouw, want hier zette zij via een computercursus haar eerste schreden als webmaster van de website van Vrouwenbelangen.
Het ging deze dag om het ontmoeten. Met vrouwen uit verschillende culturen, met leden van andere organisaties, en met vrouwen van alle leeftijden. Wie zijn wij, wat betekent Nederland voor ons, wat kunnen we voor elkaar betekenen?
Lyda Verstegen vertelde over belangrijke stappen die in de strijd voor vrouwenrechten in Nederland zijn gezet. Vooral hier, in het Amsterdam uit de tijd van Aletta Jacobs. Ook daarna bleef Vrouwenbelangen actief, tot de dag van vandaag. Er is nog veel te doen, zowel in eigen land als internationaal. Het verleden was groots, in Nederland is veel bereikt, maar de strijd duurt voort.

Arina Angerman, Cock Kerling en Lyda Verstegen tijdens de opening

Aandachtig publiek

Snel netwerken

Amâde M'charek aan het woord

 

Kijken naar She, een film van Mama Cash

Daarna werd het 'snel netwerken'. Arina Angerman gaf ons 2 minuten de tijd om aan iemand, die we niet kenden, te vragen wat haar had geïnspireerd om zich met vrouwenrechten bezig te houden. Het is verbluffend hoeveel je van een wildvreemde te weten kan komen in zo'n korte tijd. Daarna moesten we het nog eens over doen in een andere combinatie. De sfeer zat er toen goed in en we zetten ons in de luisterhouding om te horen wat Amade M'charek ons te vertellen had.

Politiek en diversiteit
Amade behandelde twee onderwerpen, die nauw met elkaar verbonden zijn: politiek en diversiteit. Ze begon met een goede eye-opener. Ze vertelde dat ze in 1980, als jonge studente aan de Universiteit van Amsterdam, werd gebeld door een lid van de Universiteitsraad, die vroeg of zij zich verkiesbaar wilde stellen. Ze vond het belangrijk dat vrouwen in de raad zitting hadden. Amade was wat verbaasd. Ze kende zeker twee vrouwen met meer ervaring. Al luisterend vroeg Amade: "Word ik benaderd om dat ik èn vrouw èn buitenlander ben?" Het antwoord kwam na een korte pauze, maar het was bevestigend. Amade bedankte haar vriendelijk. De Vrouwenbelangsters onder ons herkenden dit verschijnsel onmiddellijk vanuit hun politieke en bestuurlijke achtergrond. Vrouwen willen geen excuustruus zijn of worden - ze willen worden gevraagd op grond van hun eigen mérites! Hier kwamen politiek en diversiteit elkaar tegen.

Diversiteit en relationaliteit
Diversiteit krijgt als thema steeds grotere maatschappelijke aandacht, maar hoe voorkom je de representatie-politiek? Hoe voorkom je dat je maatschappelijk wordt ingesluisd in één bepaalde vorm? Waarom wordt je vaak de belichaming van één bepaalde doelgroep? Waarom denkt men dan meteen aan de portefeuille immigratie/integratie in plaats van financiën of ruimtelijke ordening?
Veel mensen, zowel mannen als vrouwen, zien verschillen tussen mensen als een soort gegeven. Ze interpreteren dat gegeven volgens hun eigen denkpatroon. Bijvoorbeeld: een vrouw met glad donker haar en een spijkerbroek, loopt naast een vrouw met een hoofddoek. Van achteren gezien ziet men haar aan voor een buitenlandse man. Met alle gevolgen van dien.
Diversiteit wordt altijd gezien in relatie met ... In een bepaalde omgeving of situatie, in een speciaal gezelschap, met een bepaalde haardracht, hoofdbedekking of kleding, altijd is diversiteit een kwestie van relationaliteit.

Diversiteit, projekt en experiment
In de geïnstitutionaliseerde Nederlandse politiek is het ideaalbeeld het 'projekt'. Met een helder doel, een beschrijving van de 'stakeholders', duidelijke instrumenten, met transparantie en meetbare resultaten, met een begroting en verantwoording achteraf. Het proces van dit soort projekten is lineair. Onverwachte bevindingen passsen er niet in en de personen blijven dezelfde voor en na het gerealiseerde doel. Dit soort projekten grijpt om zich heen. Een voorbeeld is Mama Cash, die nu heel andere eisen aan vrouwen in derde wereldlanden moet stellen omdat hun subsidieverleners meer transparantie verlangen. Vindt in zo'n proces emancipatie plaats, zo vraagt Amade zich af? Zij stelt als alternatief 'het experiment', waarbij de vorm niet van te voren vaststaat. De vorm moet elke keer de ruimte krijgen om uitgevonden te worden. Met dit uitvinden kunnen ook de doelen worden nagestreefd. Eigenlijk is het experiment als vorm geïnspireerd door de brede politieke visie in de tijd van de tweede feministische golf.
Omdat er eindeloos veel verschillen tussen mensen zijn, moet in de tegenwoordige politieke visie een projekt noodzakelijkerwijs sommige verschillen belangrijker maken dan andere. Dit om de diversiteit beheersbaar te maken. Een politieke visie van het experiment daarentegen, wil diversiteit niet beheersen, maar biedt daar juist ruimte aan. De vorm is hier onderdeel van de doelstelling.

Bij het overhandigen van bloemen voor Amade zegt Cock Kerling dat zij deze afkeer van het werken met een projekt-organisatie goed begrijpt, werken zonder de verwondering en de verrassing van het experiment.
Daarna worden we verdeeld in zes praatgroepen, waarbij het aftellen op een experimentele wijze verloopt en dus een keertje of wat moet worden overgedaan. Enkele groepen zitten daarna heerlijk in de tuin. We praten over Amade's verhaal en uiteraard over eigen ervaringen.


Bij de terugrapportage vertelt een deelneemster dat vrouwen uit andere culturen weinig aan de ervaring van hun moeders hebben. Zij heeft echter een 'witte oma' die haar wegwijs maakt in het soms zo gecompliceerde Nederlandse maatschappelijk leven. Dat zou toch vaker moeten gebeuren! De Vrouwenbelangsters met grijze haren kijken elkaar eens aan. Tja, zo hadden zij zichzelf niet gezien
Na bedankjes, bloemen en kleine cadeau'tjes voor de leden die deze lustrumdag hebben georganiseerd, gaan we weer het warme en zonnige Amsterdam in.

Joke Sebus

Het voorprogramma in de theaterzaal:

Het officiële gedeelte in de Henny de Swaanzaal: