INTERNATIONAAL 
Vrouwenrechten wereldwijd
Teeg-Taaba, een onderkomen voor gerepatrieerde vrouwen
Een knap staaltje van zelf-organisatie
Tijdens de IAW Board Meeting in 2006 in Burkina Faso rijdt het IAW-gezelschap met een busje naar 'teeg-taaba', waar ongeveer 700 vrouwen en kinderen verblijven. Ze zijn gevlucht na een staatsgreep in 2002, naar hun land van oorsprong, Burkina Faso. Ze hebben mannen en kinderen verloren, zijn mishandeld en verkracht en sommigen hebben de vreselijkste gruwelijkheden ondergaan. 
Om in Burkina Faso te kunnen overleven hebben 25 vrouwen in 2002 een organisatie opgericht, de “Association feminine teg-taaba pour la survie des repatriees de Cote-d'Ivoire”. Dat aantal is nu uitgegroeid tot 700. Ze voorzien in hun levensonderhoud door het bewerken van een
stukje grond dat door de regering ter beschikking is gesteld, maken zeep en zalf en verwerken cassave.
We worden verwacht, er staan stoelen voor ons klaar onder een afdakje. De vijf vrouwen van het bestuur van teg taaba zitten op een bank rechts van ons. Verder zit iedereen, met kinderen, op de grond. Ze kijken ons nieuwsgierig aan.
Voorzitter Nana Sidonie, een charmant en opgewekt vrouwtje, vertelt in rap Frans over het centrum. Slechts een deel van de vrouwen is aanwezig, de anderen werken elders of op het land.
Nana stelt eerst het bestuur voor en vraagt ze op te staan. Er zijn weduwen die hun man verloren hebben. Ook zij staan op. Drie meisjes zijn zo mishandeld dat ze nog steeds in shock zijn en niet kunnen praten. Ook zij staan op, heel schuw, dat wel, maar ze staan dapper op. De sfeer is open en vriendschappelijk.
IAW presidente Rosy Weiss stelt de
IAW-leden voor. We krijgen allemaal
een applausje. Er komt water dat we als Europeanen niet kunnen drinken en er gaat een beker rond met een gemberdrankje, dat daar ter plekke wordt gebrouwen.
We nemen allemaal een slok.
We bieden geld aan dat we samen voor 'teeg-taaba' hebben ingezameld, hoewel ontwikkelingsdeskundige Suzanne geld geven eigenlijk geen goed idee vindt. We zijn echter maar zo kort in dit Afrikaanse land. We kunnen zo gauw niets anders bedenken en we willen graag iets doen voor deze dappere vrouwen. Er is geld nodig voor een waterpomp en er moeten kinderen naar school.
West African Center on Gender and Conflict
Later stellen we een IAW-persbericht op, waarin we protesteren tegen geweld gericht op vrouwen. We vragen daarin aandacht voor de situatie van vrouwen, die slachtoffer zijn van geweld in alle mogelijke vormen, zoals huiselijk geweld en geweld in conflictgebieden.
IAW Vice-voorzitter Lyda Verstegen praat later uitgebreid met Suna en Felicité over het implementeren van artikel 1325, een artikel dat in 2000 door de Verenigde Naties (en dus door alle 191 lidstaten) in de Veiligheidsraad is aangenomen. Daarin is afgesproken dat vrouwen moeten worden betrokken bij het voorkomen van oorlogs- en geweldsconflicten, bij onderhandelingen over vredesprocessen en bij het handhaven van de vrede daarna.
Aan het eind van het seminar stellen Suna en Felicité met de aanwezigen de statuten vast van het regionale vredesnetwerk "West African Center on Gender and Conflict".
Op 13-feb-2007 heeft Clémentine Rosale Ouédraogo, de leidster van het verblijf van vluchtelingenvrouwen uit Ivoorkust, (met enveloppe) het volgende geschreven:
Chère Lyda,
J'ai bien reçu l'argent et je l'ai transmis à Teeg-Taaba qui vous remercient grandement. La lettre de remerciement et les
photos te parviendront dés que j'aurais ton
adresse postale. Peu tu m'envoyer ton adresse postale pour que je t'envois les photos s'il te plaît.
Bien à toi et surtout,
Bonne année 2007
Clémentine